woensdag 19 september 2012

wat een nacht


Woensdag 19 september 2012
Ontwaken in  Valimitika
KM 61065
N38.23580  E22.14026

Twee uur in de nacht……
“Aaaaarghhhhhhh!!!!!!!!! Een beest, een beest !!!!”, gilt Monique. Ik zeg, nog met de rug naar haar gekeerd :”Monique, je droomt”.  Ze droomt wel vaker met geluid. Dan maak ik haar voorzichtig wakker en probeer haar weer terug in de realiteit te krijgen. De realiteit is nu echter dat ze rechtop in bed zit en roept: ‘een beest! Ik ben gebeten!’
Ik denk: oeps, da’s different koek, en ben nu ook klaarwakker.
“Pak die elektrische vliegenmepper”, zegt (schreeuwt) ze. “Ik heb dat beest hier onder een stuk keukenrol!’
Dat stelt gerust. Onder een stuk keukenrol
kan in ieder geval geen Anaconda van 40 meter zitten.


Toch pak ik maar heel snel die elektrische vliegenmepper die ik op het moment dat Monique de prop keukenpapier wegpakt razendsnel neer laat komen op dat wat onder de prop moet zitten. 
Ik heb echter niet gezien óf er wel iets onder zat…
Nu raakt Monique lichtelijk in de stress en weet geen raad om uit en van het bed te komen, terwijl ík nog steeds in een rare houding die vliegenmepper op het bed zit te drukken. In roosterstand uiteraard. Monique roept: “hij zit er niet onder Michel, hij zit er niet onder!”. Ik twijfel eerlijk gezegd ook maar voor het gemoed van Monique lijkt het me beter om te zeggen dat hij of zij of het er wél onder zit. Hoewel ik niks heb gezien en ook niet weet wie hij of zij of het eigenlijk is.
Ik vertel Monique ondertussen dat ze de beet moet uitzuigen en uitspugen. Het is maar een minimaal puntje op haar arm, maar toch. 

Tja, wat nu. Ik vraag Monique om mijn extra dikke werkhandschoenen achter uit de camper te pakken. Daar heb ik ook al bijtende muizen mee gepakt dus daar gaat zo gauw niks doorheen.
“Wat was het dan Monique?”, vraag ik. “Een slangetje!”, zegt ze.
Ho us ekkes, dat is serious shit! Ik trek één voor één de extra dikke werkhandschoenen aan, ondertussen de vliegenmepper nog steeds stevig op het bed drukkend . Monique is er echter van overtuigd dat ‘het beest’ niet meer onder de vliegenmepper zit. We zien ook geen geknisper en ruiken ook geen aangebrande geur. Tja, dan hebben we nu toch een probleem zo midden in de nacht.
Ik haal heel voorzichtig de vliegenmepper weg en…….er zit inderdaad niks onder! Monique vliegt meteen weer van het bed af.
Er zit niets anders op dan om half drie in de nacht één voor één alle onderdelen van het beddengoed af te halen en buiten uit te kloppen. Nou, daar staan we dan midden in de nacht in het parkje in Valimitika.

Uiteindelijk ligt alleen het matras nog op het bed en hebben  we nog steeds geen beest gezien. Heel voorzichtig trek ik de achterste rand van het matras naar me toe en opeens zie ik een kopje om de hoek kijken. Gelukkig, hij, zij of het zit er nog. Want stel je voor dat we niks zouden vinden, dan was Monique nooit van d’r leven dat bed nog ingekropen.
Ik grijp de vliegenmepper, druk hem op het beest en zie dat slechts de helft eronder zit.  De andere helft (ongeveer zes centimeter) kronkelt als in een ware doodsstrijd.
Ik pak een prop keukenrol, druk hem op het beest, knijp het hele spul bij elkaar met mijn handschoen aan, kijk voorzichtig of het beest erin zit (wat zo is) en gooi het geheel door het slaapkamerraam naar buiten.
Daar zie ik het beest uit het papier kruipen en – waarschijnlijk net zo opgelucht als wij - een veilig heenkomen zoeken. Monique heeft dat echter niet gezien en het kost me nogal wat overtuigingskracht om haar te verzekeren dat de boosdoener echt weg is.
Goed, dat hebben we ook weer gehad. We kijken nog een keer naar het wondje op Monique’s arm maar dat is zo minuscuul en ze heeft ook geen merkbare allergische reactie dat we nu verder niets doen.
Het bed is ook weer lekker opgelucht dus dat is weer een geluk bij een ongeluk. Ik inspecteer eerst nog goed of er toevallig niet nog meer enge beestjes onder het matras zitten maar kan met de beste wil  ter wereld niks ontdekken.
Nou snappen jullie natuurlijk wel dat Monique niet zo graag weer het bed instapt. Ze kruipt dan ook nog dichter tegen me aan dan anders (en we kunnen het eigenlijk al met ‘n één-persoons bed af), en ik houd haar ook maar extra goed vast. Uiteindelijk valt ze na een kwartiertje in slaap en droomt ze hopelijk over mini-magnums, chocola of Sinterklaas.
Maar wat was het nu?: Een duizendpoot, maar dan wel een hele flinke. 

Met Monique als mijn eigen hele grote duizendpoot nog steeds half over me heen word ik om acht uur geheel uit mezelf wakker.  Ik kruip voorzichtig het bed uit zonder dat Monique het merkt en ga nog wat schrijven. Na een half uurtje wordt Monique ook wakker.
We doen het rustig aan op deze laatste volle vakantiedag.
We zitten buiten op het muurtje naast onze camper wat na te praten over ‘het beest’, als dezelfde chagrijnige dame van gisteren in het parkje opduikt. Ze komt onze kant op.  Als ze vlakbij ons is zegt Monique vriendelijk: “Kalimera” en “Good morning”. 
De dame snauwt “Kalimera” terug en brabbelt nog het een en ander in Grieks. Monique vraagt: “Do you speak English?”, waarop de dame bits (bitch!) zegt: “No, I speak Greek!”.
Ondanks dat ze geen English speakt vertelt ze wel meteen dat het hier ‘no camping’ is, dat er verderop ‘a restaurant’ is, en dat we daar ‘one night’ mogen staan. Om ‘one’ kracht bij te zetten steekt ze daar dan heel uitdrukkelijk de wijsvinger bij op. Zo, dat was toch aardig wat Engels bij elkaar.
De universele taal der opgestoken vingers beheersen wij ook maar we houden ons in om een antwoord te geven met een andere vinger uit de reeks. De dame vertrekt weer en even later zien we dat ze het huisje binnengaat wat op een kaal en verloederd veldje staat, grenzend aan het parkje. Alleen de straat waar wij staan ligt ertussen, hoewel haar huisje nog altijd zo’n honderd meter verwijderd is van onze camper.. En laten wij nu net een heel klein beetje in haar zicht op de zee staan. Kijk, dát is dus het (haar) probleem! Terwijl we gewoon mogen parkeren waar we nu staan.
Ondanks dat we begrip hebben voor situaties als deze laten we ons niet zomaar wegsturen. Dat mens kan ook op een andere manier met ons omgaan.

We lopen tegen tien uur eerst maar eens naar de kleine ‘super’markt een paar honderd meter verderop in het dorpje om een psomi te kopen. Een supervers brood voor 50 cent. Zo goedkoop hebben we het nog niet gehad.

We ontbijten op ons gemakkie en zien en voelen ondertussen de ogen van onze achterbuurvrouw constant onze kant opkijken. Ze komt met haar hoofd net boven een muurtje rondom haar huis uit. Nee dame, voorlopig zijn we hier nog niet weg. We mogen hier gewoon parkeren en we gaan vandaag eerst eens lekker de hele dag op het strand onder een tamarisk vertoeven.
Zo gezegd zo gedaan. Zonnetje, schaduw, kristalheldere zee, douche, iPad, netbook, bijna alles bij de hand. Af en toe lopen we de 30 meter naar de camper om wat te eten en te drinken te pakken. Een heerlijke relaxte dag is het. En leuke tijd gaat snel dus het is vijf uur voordat we het weten.

Ondertussen heb ik een hele rare ingeving gekregen hoe nou toch die duizendpoot in onze camper is gekomen. Want ja, via welke route kan zo’n dier nou vanaf de straat in ons bed terecht komen?
Deze: straat – wiel – as –wielkast – hele gladde buitenkant zijwand – raam – Monique. Duizendpoot staat dan ook wel voor een veelzijdig iemand maar dit is toch een knap kunstje. Plus dat ons bed nogal een onnatuurlijke habitat is voor zo’n beestje.
Ik heb dus iets anders bedacht. De achterbuurvrouw spuwde gisteren al haat uit haar ogen toen ze riep: “feet back!”. Ik heb dus het vermoeden dat zij die duizendpoot afgelopen nacht door ons zijraam gejaagd heeft. Raar idee van mij? Ik denk dat zij er wel toe in staat is. Nee, ik heb niet het vertrouwen in de mensheid opgezegd.

Om verder een relaxte avond- en nachtrust te hebben verhuizen we onze camper toch maar naar de open plek bij de taverne 100 meter verderop.
En we moeten zeggen dat het ook een véél betere plek is. We hielden natuurlijk jaren vast aan de plek bij het parkje omdat daar veel fijne herinneringen voor ons liggen maar eerlijk gezegd is het geen prima camperplek meer.
De taverne waar we nu naast staan hebben we al jaren van een afstandje gezien. Maar de uitstraling van buitenaf is nou niet zo heel erg geweldig waardoor we ook nooit een poging hebben gedaan het etablissement verder te onderzoeken en testen.
Ook nu heb ík er niet zoveel zin in en ik stel Monique voor dat ik zelf maar iets bereid. Misschien wel omdat het onze laatste overnachting is in Griekenland ben ik een beetje chaggie. Een lichte dip zeg maar.
“Zal ik eens even gaan kijken bij de taverne?”, zegt Monique. “Als jij dat wilt doe maar. Maar doe mij eerst maar een ouzo, daar knap ik misschien van op”, zeg ik tegen Monique.
Zo gezegd zo gedaan. Even later komt Monique heel enthousiast terug: “Het is keileuk daar! Een hele gezellige tuin met zitjes onder en tussen grote platanen. Hele goeie lounge muziek. En een hele leuke leuke meid in de bediening”.
Ze is zo enthousiast dat ik dan toch ook maar overstag ga.

Inderdaad, wat is het een leuke tent! Ondanks de hele moderne muziek komt er van jong tot oud eten en/ of drinken. Een grote tuin met vele zitjes onder en tussen de platanen. En dan de oberin: een ontzettend leuke en vriendelijke meid met wat piercings en tattoos die ook nog eens heel goed in het Engels kan converseren. Ja, we zitten in Griekenland natuurlijk maar soms is het toch wel handig als beide partijen dezelfde taal beheersen. Dat communiceert net even wat gemakkelijker.
En weet je hoe het meisje heet? Ranya. Alleen het rietje ontbreekt nog. 


Zoals in elke goede Griekse taverne hebben ze hier ook niet alles wat er op de menukaart staat. Maar er blijven nog genoeg lekker klinkende gerechten over om een keuze uit te maken. Monique kiest voor een ‘chicken breast’, ik voor een ‘pork chop’ en samen voor een Griekse salade.
Uit de manier hoe en waarmee onze tafel gedekt wordt proeven we al meer zorg voor de klant dan in de gemiddelde Griekse taverne.
Zo wordt de tafel gedekt met een (papieren) tafelkleed geprint met een artistieke pentekening van de taverne, krijgen we o.a. échte wijnglazen, zwaar bestek en mooie apart gevormde borden voor het brood met kruidenboter en de Griekse salade die zoals gewoonlijk meteen geserveerd worden.
Hopelijk wordt de zorg ook doorgetrokken naar het werkelijke eten.

De witte huiswijn die we besteld hebben wordt geserveerd in een neutrale groene fles zonder enig etiket en is heerlijk op temperatuur (licht gekoeld).  Een fles koel water wordt ook geserveerd samen met heldere longdrinkglazen.
In plaats van het gebruikelijke nog net niet helemaal doorgesneden brood krijgen we broodjes. Aan de Griekse salade is ook zorg besteed wat alleen al te zien is aan de drie kleuren paprika die er in verwerkt zijn.
Nou mensen, dit gaat helemaal goed komen!
Even later komen de hoofdgerechten. De kip die de donor was van de ‘chickenbreastfilet’ moet van een soort superras zijn geweest.  Een enorm stuk vlees maar heerlijk mals en precies goed gekruid.


Dan de ’pork chop’ van mij. Als ik in een stille steeg het varken zou tegenkomen die deze karbonade geleverd heeft zou ik waarschijnlijk heel hard weglopen. Zo’n grote karbonade heb ik nog nooit gezien. Als groot liefhebber van biefstuk nijg ik nu toch overstag te gaan. Ik heb écht nog nóóit van mijn leven zo’n enorm lekkere karbonade gegeten! Dit móet van een scharrelvarken zijn geweest. Een varken wat een relaxed leven geleefd heeft en elke dag verantwoord voer en misschien zelfs wel elke dag biefstuk gekregen heeft.

Ook deze maaltijden worden weer geserveerd op mooi gevormde borden met diverse sausjes er in aparte schaaltjes bijgeleverd. Het stel wat vanavond de toko runt heeft er echt zin in en zorg voor, dat is te merken. En voor dit alles moeten we totaal slechts €25,- afrekenen.
Waarom hebben we deze taverne in de zes voorgaande jaren nou niet eerder ontdekt! We weten wel waar we volgend jaar de vakantie starten of eindigen (of allebei).

We babbelen nog wat met de hele vriendelijke en leuke Ranya en complimenteren haar met het eten en de hele entourage.
Op de vraag of het een probleem is dat we met de camper op het veldje naast de taverne overnachten is het ‘absolutely no problem at all!’.
In opperbeste stemming nemen we nog een paar wijntjes bij onze camper, met het zicht op de sfeervolle tuin van de taverne. Een héérlijke laatste avond in Greece is het.
Hopelijk geen enge beesten vannacht…

Truste
Woensdag 19 september 2012
Overnachten in  Valimitika
KM 61065
N38.23444 E22.14190


mm2greece2012 weergeven op een grotere kaart

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen