zaterdag 22 september 2012

Een klotedag

Zaterdag 22 September 2012
Ontwaken in Bagnolo in Piano, Italie
KM 61402
N  44.76404  E10.67071

Zaterdagochtend. We staan op een P vlakbij een school, zo blijkt nu. De P stroomt vanaf 07:30 al snel vol met auto’s. Moeders en vaders brengen hun kinderen naar school. Gezien de leeftijd van de kinderen en het zenuwachtige gedrag lijkt het vandaag de introductiedag te zijn voor de eerstejaars middelbare school.

In de leeftijd van 12 en 13 jaar heb je kinderen in allerlei maten. Van meisjes tot jongedames, en van jongetjes tot jongemannen. Die variatie is ..
in Italië niet anders dan in Nederland, hoewel de gemiddelde lengte in beide landen behoorlijk verschilt. 
Ook de rugzakken zijn er in heel verschillende groottes. Het lijkt oneerlijk verdeeld. De meisjes en de jongetjes hebben hele grote rugzakken, en de jongedames en de jongemannen hebben kleine rugzakken of schoudertassen.
We zien naast onze camper een jongetje uitstappen dat waarschijnlijk al vanaf de eerste middelbare schooldag bestempeld zal gaan worden als het sulletje en knulletje van de klas/hele school.
Een héél klein manneke in een te groot basketbal jack met een veel te groot rugnummer, met een héle grote ronde bril, en op zijn hoofd(je) een baseball cap pet die zelfs mij nog over de oren zou zakken. Daarbij aangetekend dat ik al bijna afgekeurd was voor militaire dienst omdat ik maar net de grootste maat pet op kon. Maar goed dat ik kok werd want de koksmutsen waren verstelbaar.
Ook nu heb ik nog wel eens problemen een pet te kopen, ondanks dat ik geen haar heb.

Tot overmaat van ramp wordt het jongetje ook nog eens aan het handje door een man weggebracht die naar alle waarschijnlijkheid zijn opa is. Ach jungske toch……

Om kwart over acht vertrekken we. We willen proberen vandaag zo’n 800 km te rijden. Milaan rijden we redelijk probleemloos voorbij. Met een flauw zonnetje is het prima weer. Dan komt Zwitserland nabij. Tja, Zwitserland…
In Zwitserland hebben we nog nooit fatsoenlijk weer gehad op de terugreis vanaf Griekenland.
En ook nu zien we de bui(en) al hangen. Voordat we de Gotthard tunnel ingaan hebben we al een paar korte files gehad. En nu voor de tunnel staat ook een file van zo’n 5 kilometer. 

We gaan droog de tunnel in.
Er is een gezegde ‘aan het einde van de tunnel schijnt licht’.
Degene die dit bedacht heeft is nog nooit in Zwitserland geweest of hij is vanaf de andere kant de Gotthard tunnel ingereden, want zoals we al vaker hebben meegemaakt is het grauw, triest en is het gezegde ‘het regent dat het giet’ van toepassing op het moment dat we de tunnel uitkomen.

Wat daarna rest zijn heel veel files, heel veel tunnels en heel veel regen. Gatverdamme, wat een klotedag.

We hadden gehoopt de camperplek in Sprendlingen te bereiken maar we hebben aan het begin van de avond de pijp goed leeg en besluiten na zevenhonderd kilometer rijden en een reistijd van 13(!) uren om te gaan overnachten op een camperplek in Neustadt, Duitsland.
Met volgens de navigatie nog een uur te gaan hebben rijden we opeens in Frankrijk. ???
Hebben we iets verkeerd ingegeven? Gelukkig blijkt het toch goed te zijn. Dan is er met het zicht op de finish een omleiding en moeten we weer een stuk terug. We hebben het helemaal gehad vandaag.
Na negenen komen we aan op de camperplaats.  Een volgeparkeerde P aan de rand van een zwaar deprimerende stad, wat echter waarschijnlijk aan onze stemming zal liggen. De eigenlijke CP is dus helemaal vol dus parkeren we onze camper maar op een kleine aangrenzende P.

Moe en een beetje chaggie, dat doet verlangen naar junkfood.
In de buurt vinden we een tent die bijna alles heeft wat een junkfood-junk’s hartje begeert; ‘Schnitzel-Express’ heet de tent.
Een wonderlijke combinatie van gerechten is er te verkrijgen; vele soorten Schnitzels, bijna alle pizza-variante die je maar kunt bedenken, een Chinese menukaart, en zo’n beetje alles wat in een snackbar thuishoort. Je kunt alles laten bezorgen maar het etablisment biedt ook 6 tafeltjes met stoeltjes voor wie wél buiten de eigen deur wil eten.

Niet alleen met het menu kon de eigenaar geen keuzes maken, hij kon dat ook niet wat betreft het interieur.
Een moderne glimmende bar, ‘Schnitzel-Style’ tafeltjes en stoeltjes, grof gestucte muren zoals je ze wel in pizzeria’s ziet, enkele ‘Griekse’ beelden van dames die het ten tijde van het poseren heel koud lijken te hebben gehad, plavuizen op de vloer die vermoedelijk uit een restpartij afkomstig waren, en bij de uitgang ligt een grote zwerfkei op de grond. Geen idee bij welk tijdsbeeld die hoort.
De eigenaar voegt met zijn Hindoestaanse afkomst nog een multicultureel facet toe aan het geheel.

Het is moeilijk kiezen voor ons. Uiteindelijk gaan we beiden voor een pizza calzone. Een gevulde pizza dus. Bij een bestelling boven de €15,- krijgt elke klant een literfles échte Coca Cola gratis. Veel ‘junkier’ kunnen ze het niet maken.
Blij als een paar kinderen lopen we met de dozen en fles terug naar de camper. Als bakstenen zo zwaar zijn de pizza’s, en zo vallen ze ook op de maag. Gelukkig hebben we de cola om de hele materie een beetje op te borrelen/ boeren. Na een halve pizza hebben we het wel gehad. Zo slecht (en zo zout) hebben we nog nooit een calzone gegeten.
Zo is het altijd wel wat.

Wassen, tanden poetsen en uitbuiken op bed.
Truste

Zaterdag 22 september
Overnachten in Neustadt, Duitsland
KM 62122
N49.35495     E8.15295
mm2greece2012 weergeven op een grotere kaart

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen